1. Het verjaardagsfeest. Je vijftigste is over vijf jaar. Er hangen ballonnen, er is een tafel vol met foto's van vroeger. Iemand maakt een foto van de groep en jij duikt automatisch iets naar achteren, richting de rand van het beeld. Niet omdat je niet wilt vieren. Omdat je weet hoe het licht op je gezicht valt op een foto, en je liever niet ziet hoe dat er nu uitziet. Je blaast de kaarsjes uit met een glimlach die je oefende in de auto ernaartoe.

2. Het moment in het donker. Er is iemand die dichterbij komt, die naar je kijkt zoals je stiekem nog steeds gezien wilt worden. En jij reikt naar het lichtknopje, niet uit verlegenheid maar uit gewoonte. Het licht iets dimmen voordat je je op je gemak voelt. Wat vroeger vanzelf ging, is nu een klein rekenwerkje geworden: welke hoek, welk licht, welke kant. Intimiteit voelt niet meer onbevangen. Het voelt als iets waar je eerst iets voor moet regelen.

3. De borrel met collega's. Je staat op een verjaardag of een borrel tussen vrouwen van tien, vijftien jaar jonger. Ze hebben het over andere dingen, lachen makkelijk, en jij hoort jezelf net iets harder lachen dan nodig, net iets meer moeite doen om mee te tellen. Niemand zegt iets. Niemand hoeft iets te zeggen. Je voelt het gewoon: je bent hier de rand van het gesprek geworden, niet het midden. Op de weg naar huis kijk je in de achteruitkijkspiegel en denkt: is dit hoe het nu gaat?

Dat hoeft niet de rest van jouw verhaal te zijn. Begin nu met resetten, dan is de vijftig die eraan komt er een die je vol vertrouwen viert, niet een die je liever ontwijkt.